Column Tino

Een ander eind…

U bent van mij gewend dat ik aan het eind van een raadscyclus een column schrijf over de voorafgaande vergaderingen. Deze heeft u in juli gemist en dat is misschien raar, zeker gezien het onderwerp “Paleis Soestdijk” en daar had u zeker van mijn kant waarschijnlijk wel een reactie op verwacht. Helaas het heeft niet zo mogen zijn.

Want soms, heel soms zijn er belangrijkere zaken in iemands leven. Dat geldt ook voor politici. Toch voel ik mij geroepen om enige uitleg te geven zo kort na het reces.

Twee dagen na de laatste raadsvergadering is helaas mijn schoonvader overleden. Mijn schoonvader Piet was al enige tijd ziek, maar een overlijden komt altijd onverwacht. Nou was Piet altijd fan, maar zeker ook criticaster van mij als raadslid, maar ook van VoorBaarn. Wekelijks spraken we elkaar en gaf hij gevraagd maar meestal ongevraagd zijn mening over Baarn in het algemeen en VoorBaarn in het bijzonder. Aangezien hij een echte Barinees was, wist hij mij veel te vertellen over het heden, maar ook over het verleden van Baarn. Ik heb enorm veel van hem geleerd en onze gesprekken altijd gewaardeerd. Regelmatig vroeg hij mij om hem uit te leggen wat er nou speelde in politiek Baarn en als ik het goed had uitgelegd hoorde ik later dat hij bepaalde besluiten verdedigde richting zijn eigen omgeving. Een fijnere sparringpartner kon ik me niet wensen. De laatste raadsvergadering heeft hij nog gekeken, zijn opbouwende commentaar heb ik helaas nooit meer mogen horen, want de donderdag na die vergadering is hij in een diepe slaap gevallen en vervolgens vrijdagochtend vroeg rustig ingeslapen. Nu het nieuwe politieke jaar weer gaat beginnen, besef ik me hoe erg ik hem en onze politieke gesprekken ga missen, maar dat is niet het enige, want hij was vooral een geliefde vader, schoonvader en opa. Proost Piet, op het leven!

Het was sowieso een bijzondere maand, juli 2020 met een vuistdik dossier Paleis Soestdijk, maar ook privé dus het nodige te verstouwen. Naast het overlijden van mijn schoonvader, ook de 50ste verjaardag van mijn vrouw, de verjaardag van mijn oudste zoon en het afscheid van onze jongste 2 van de basisschool. Je kan zeggen dat het een drukke emotionele maand was. Zo is het leven en dat geldt dus ook voor een politicus. Ik klaag er niet over hoor, maar je hebt er mee te dealen. Soms schiet het schrijven van een column of onze beschouwingen er dan bij in.

Nu aan de vooravond van het nieuwe politieke jaar gaan we er als fractie weer vol goede moed en met volle energie er tegenaan. We hebben er zin in. Deze maand staat er alweer voldoende op de agenda en niet de makkelijkste onderwerpen. En ik beloof u dat ik aan het einde van deze maand de draad gewoon weer oppak en u verblijd (of vermoei) met weer een nieuwe column.

Tino Schouten
Tino Schouten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *